| تبليغات | X |
دست هایش راآرام به یکدیگرمالید.آشغال هاراکنارزد.چندتاتکه کارتن وپلاستیک بیرون آوردوباخوشحالی توی گاری دستی اش گذاشت.
ناگهان دختربچه ای باچندتکه چوب به طرف پسردویدوآن هاراباخوشحالی به پسرنشان داد.نگاهی به خیابان پایین انداختم...چندبچه درست هم قدآن هاباخوشحالی به سمت مدرسه می دویدند.
نگاه حسرت آمیزاین دوکودک به بچه هادرحالی که گاری دستی خودراهل میدادند،دل سنگ راهم آب میکرد.
چشم هایم رابستم...آهی کشیدم...خدایا...چرا؟
بچه های خیابانی،کودکان کار،کارتن خوابی...
این کلمه هاواقعاقلب آدمی رابه دردمیاره...نمیتونم این چیزاروببینم،نمیخوام این چیزاروبشنوم ولی ایناواقعیت های یک جامعه هست.پول چیزخوبی نیست چون محبت هاروازبین مبیره،ولی اینجورموقع هادلم میخوادیه عالمه پول داشته باشم ومیتونستم برای این بچه هایه کاری بکنم.
گاهی وقت هادلم میخوادبرم وبهشون کمک کنم تاگاری راباهم هل بدیم،ولی راستش...میترسم.نمیدونم ازچی ولی یه ترس یاشایدهم خجالت بیش ازحدهست که مانع این کارم میشه.
کارتن خوابی شایدتوی فصل های گرم خیلی مهم نباشه،ولی وقتی که صدای پای زمستون میاد،اضطراب این آدمابیشترمیشه.وقتی که گوشه خیابون،کنارپارک یاروی پل عابرپیاده،آدمایی رامیبینی که یه پتوی کثیف وکهنه،دورشون پیچیدن وخوابیدن،ذهن هرآدمی روبه خودش مشغول میکنه.
چندتاپتوی کهنه ورنگ ورورفته میتونه مانع سرمای نیمه شب های زمستون باشه؟
جواب این سوال راجزاونایی که همه زندگی شون راکنارخیابونای شهرگذروندن،نمیدونن...
زمستون خیابون خواب هابایکی دوتاپتوی کهنه وچندتاتکه کارتن میگذره!وقتی بهاربرسه،یاعمراونابازمستون سرمیاد،یااینکه اونامیمونن وزمستون وسرمای استخوان سوزبعدی...
آهای شماکه دردوغم نداری پیش کسی قامت خم نداری
سکه خوشبختی به نام شماست غصه نانت بیش وکم نداری
(آهنگ بچه های خیابانی ازخواجه امیری)
کاش فقط یه حرف نبود...کاش توانایی کمک داشتم...کاش آدمااینقدربی رحم نبودن...کاش آدمااینقدرخودخواه نبودن...کاش به جای اینکه ازدورنظاره گرباشیم میرفتیم ویک بارهم ازنزدیک غصه های اونارومیدیدیم،بااونامیخندیدیم...کاش...کاش...کاش.....
ولی کدوم ماعمل میکنیم؟چقدربه فکراین آدماهستیم؟چقدربه فکراین بچه هاهستیم؟چرااوناهیچ وقت اجازه کودک بودن ندارن؟گاهی فکرمیکنم شایداوناهم عین ماعموپورنگی باشن!!!
بایدیه کاری بکنیم.مشکل گردن بقیه نندازیم،باباماخودمون هم مشکل داریم!
میتونیم شاهداین چیزانباشیم،اگه همگی به جمله«بنی آدم اعضای یکدیگرند»ایمان بیاریم...
همه ی آرزوی کارتن خواب هادرسرمای سال های بی خانمانی یخ میزنه...جماعت کارتن خواب، فقط میتونن آرزوکنن که زمستون برنگرده...خیابان تنهادلخوشی کسی است که ادعامیکند«هیچ آرزویی ندارد».
آرزوبرای کارتن خواب هاعیب است...جوان وپیرهم نداره.
برای جماعت کارتن خواب، زمستون فقط معنی سیاهی وزشتی میده.هرچقدربرف برای باخانمان هاسفیدی وزیبایی است،برای اونامترادف بایک کلمه سه حرفی است،مرگ!!!
مرگی که بالاخره یک شب سرد،وقتی که کارتن خواب هابه خواب عمیقی فرومیروند،آن هارادرآغوش میکشد.
کاش میشدکاری کرد...
۱-این دوتاعکس ارحیاط مدرسه ماست!اردیبهشت۸۸...جون میده واسه گرگم به هوا.ولی حیف کسی نیست که حاظرباشه بیادبازی
۲-سرمایه عمرآدمی یک نفس است آن یک نفس ازبرای یک هم نفس است
باهم نفسی گرنفسی بنشینی مجموع حیات عمرآن یک نفس است
۳-چهارشنبه روزدانش آموزبودُمن امسال اخرین هدیه روزدانش آموزم راگرفتم کتاب.
البته ازمدرسه چون توخونه به من ندادن گفتن روزدختردادیم دیگه...چه خبرههههه!
تاآپ بعدی بدرود
-:-----------------------------------------------------------------------------------:-
عموپورنگ وآجی های خوبم سلام
میشه یک دقیقه صبرکنیدوبه حرف های من گوش کنید؟میشه یک دقیقه وقتتون روبگیرم؟میشه چندلحظه گوش کنیدوببینیدمن چی دارم میگم؟
بخدااین حرفارودلم تلنبارشده وداره بدجوری اذیتم میکنه.اگه نگم میترکم!
این قصه ازجایی شروع شدکه مهربونی ومحبت ازخونه های مابیرون رفت وجای خودشوبه غم وغصه داد.
همه اونایی که مثل فرشته هابودن وتودستاشون مهربونی ومحبت داشتن ازاین دنیارفتن وبعدش ماموندیم ویک دنیاغم وغصه.بعدش ماموندیم ویک دنیای سردوبی روح.بعدش ماموندیم ویک لبخندتلخ....
همه ی اون خنده های قشنگ وکودکانه رفت وجای خودشوبه اضطراب ودلهره داد.
امادراین میان بعضی هاهستن که دارن تلاش میکنن تاماروازاین دنیای سردوبی روح بیرون بیارن وپرده ازقشنگی هاوزیبایی های زندگی بردارن.بعضی هاهستن که دارن کمکمون میکنن تاازبقیه جدابشیم واین دنیای نفرت انگیزروفراموش کنیم.
بعضی هاهستن که دارن کمکمون میکنن که سبک باشیم وباآرامش پروازکنیم ودارن ماروباخودشون به یه دنیای دیگه می برن.توی اون دنیاهمه چیزدرپول ومقام خلاصه نمیشه بلکه معیارآدم هابه میزان مهربونی،صداقت وپاکی وزلالی قلب وروحشونه...
امادلم خیلی پراست.ازدست تو!آره ازدست تووهمه کسانی که هیچ وقت ماودنیای مارودرک نمیکنین.هیچ وقت آرزوهاوخواب های کودکانه ماروجدی نمیگیرین.ازتووهمه کسانی که حرفای ماروگوش نمیکنین.
آره،شماهایی که کودکی براتون مسخره هست.شماهایی که سال هاست«شازده کوچولو»رونمیخونیدوانگاریادتون رفته دنیای بچه هاچقدرمعصومانه ودوست داشتنیه.
آخه چرادست ازسرمابرنمیدارین؟چراماروراحت نمیذارین؟چرانمیذارین راحت توی دنیای بچه هاباشیم واززندگی مون لذت ببریم؟چرانمیذارین قشنگی های زندگی روحس کنیم؟
آخه شماهاکه خودتون هم دلتون واسه بچگی هاتون تنگ میشه ویادگذشته هاتون میفتین؟
آخه شماهاکه گاهی خودتون هم اعتراف میکنیدقشنگ ترین لحظات زندگی تون درکودکی اتفاق افتاد؟
پس ماچی؟باباماداریم توی این دنیازندگی میکنیم.مامیدونیم که چطوری با«گل سرخ»باغچه مون دوست بشیم وچطوری«روباه کوچولو»رواهلی کنیم.
میدونم...توهم به حرفای من گوش نمیدی.آره...گوش نکن...مثل بقیه....
امامن هنوزتوی کوچه وپس کوچه های سردوبی روح آدم بزرگاراه میرم وفریادمیزنم «هیچکس نیست که به حرفای من گوش کنه»
1-قرارنبودآپ کنم ولی وقتی دوروبرم پرازآدم بزرگایی هست که کودکی براشون مسخره هست تنهاجایی که احساس آرامش میکنم واحساس میکنم میفهمن من چی میگم اینجاست.
دلم واقعابراتون تنگ میشه...تنهام نذارین.
2-ازهمه آجی های گلی که زحمت کشیدن وتوآپ قبلی اومدن بی نهایت ممنونم،انشاالله جبران کنم.
3-(7مهرتولدآجی فروغ بودکه گذشت)(20مهرتولدآجی مینابودکه اونم گذشت)(15آبان هم تولدآجی رامیناست که هنوزنیومده)تولدهمشون مبارک...چون کاروبارآپ کردنم معلوم نیست همه روجمع کردم وتبریک گفتم...ببخشید.
4-به شدت التماس دعا.
تاآپ بعدی بدرود
-:-----------------------------------------------------------------------------------:-
طراح قالب
رفتن به بالای صفحه 